อารีย์ ลีวีระ
พ.ศ.2493

อารีย์ ลีวีระ เป็นที่ยอมรับของคนหนังสือพิมพ์ว่า กล้าหาญ
ซื่อสัตย์ต่อวิชาชีพ และอุดมการณ์ยิ่งนัก ตลอดชีวิต จนถึงแก่กรรมด้วยกระสุนปืนของคนในเครื่องแบบ ได้ยืนหยัดต่อสู้กับอำนาจอันไม่เป็นธรรมที่โถมเข้าใส่ท่านอย่าง
ไม่ย่อท้อกลัวเกรง
นายอารีย์ ลีวีระ เกิดเดือนมิถุนายน พ.ศ.2456 ที่บ้านตำบลวังใหม่ อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร โดยมีพี่น้อง 8 คน แต่อารีย์ได้แยกมาใช้นามสกุล “ลีวีระ” เพียงคนเดียว ด้วยเหตุผลว่า คนหนังสือพิมพ์ต้องใช้ชีวิตต่อสู้และเสี่ยงภัยกับภัยที่มองไม่เห็นนานัปการ
หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ที่เมืองซัวเถา ประเทศจีน และต่อที่มหาวิทยาลัยเอ้หมิงจนจบปริญญาอักษรศาสตร์บัณฑิต จึงเดินทางกลับไทย เมื่อปี พ.ศ.2475 ด้วยอายุเพียง 19 ปี
เข้าสู่วงการหนังสือพิมพ์หลังจากยึดอาชีพครูสอนหนังสือ เมื่อปี 2477 เป็นผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์จีน “หมิงก๊กยิดเป้า” ซึ่งโรงพิมพ์ตั้งอยู่ที่ตลาดน้อย ด้วยความคิดริเริ่มทันสมัย อารีย์ได้เปิดหน้าภาษาไทยขึ้นในหนังสือพิมพ์จีนเป็นคนแรก ด้วยประสงค์จะเผยแผ่วัฒนธรรมจีน ขณะเดียวกันก็เผยแพร่วรรณคดีของไทยในให้คนจีนที่รู้ภาษาไทยได้อ่านพร้อมกันไปด้วย

ต่อมาบรรดาเพื่อนๆได้ชักชวนกันมาก่อตั้งหนังสือพิมพ์ขึ้นเอง ชื่อ “เสียงจงสีเป้า” โดยอารีย์ รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการ ออกฉบับแรกเมื่อเดือนสิงหาคม ปี พ.ศ.2481 และได้รับความนิยมอย่างสูงจากคนจีนในสมัยนั้น จึงออกหนังสือพิมพ์ภาษาไทยเพิ่มอีกฉบับคือ “สยามสมัยรายสัปดาห์”
เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 นายอารีย์ได้เข้าร่วมขบวนการเสรีไทย และออกหนังสือพิมพ์ภาษาจีน “ชื่อ “ไทยฮั้วเซี่ยงป่อ” ส่งเสริมสัมพันธภาพไทย-จีน ทำให้กองทัพญี่ปุ่นส่งกองทหารเข้าบุกจับถึงโรงพิมพ์ ต้องปีนกำแพงด้านหลังหนีตาย ใช้ชีวิตหลบซ่อนจนสงครามโลกสงบ
ปี พ.ศ.2489 นายอารีย์ ลีวีระ ได้รวบรวมทุนซื้อกิจการโรงพิมพ์ของบริษัท ไทยพาณิชยการ ของพระยาปรีชานุสาสน์ ขณะนั้นเมืองไทยจะมีหนังสือพิมพ์ฉบับบ่ายทั้งสิ้น เนื่องจากสะดวกในการหาข่าว และตีพิมพ์วางจำหน่าย แต่นายอารีย์ได้เอาแบบอย่างของต่างประเทศมาใช้ในเมืองไทยเป็นครั้งแรกโดยออกหนังสือ “พิมพ์ไทย”
วางตลาดตอนเช้าตรู่เป็นฉบับแรกของเมืองไทย
นายอารีย์ ยังเป็นผู้ริเริ่มสิ่งใหม่ๆเช่นนักข่าวต้องใช้ชวเลขจดข่าวเป็น ได้แต่งตั้งผู้สื่อข่าวต่างจังหวัด(ข.ต.ว.) เป็นคนแรก ทำให้เกิดนักข่าวภูมิภาคที่มีฝีมือ และกลายเป็นนักการเมืองหลายคน
นายอารีย์ ลีวีระ มุงานจนหลงลืมชีวิตส่วนตัว หลังจากแต่งงานในวัย 40 ปี เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2496 กับคุณกานดา พงษ์ธนานนท์ ได้พาคู่ชีวิตไปฮันนีมูนที่อำเภอหัวหินได้แค่ 14 วัน ก็ถูกยิงเสียชีวิตอย่างโหดเหี้ยม เช้าวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ.2496 หลังจากรื้อฟื้นคดี ฆาตกรทั้ง 5 นายล้วนเป็นบุคคลสีกากีทั้งสิ้น ก่อนถูกศาลตัดสินจำคุกคนละ 20 ปี ว่ากันว่าสาเหตุที่นายอารีย์ถูกสังหาร เนื่องจากไม่ยอมก้มหัวให้แก่ผู้มีอำนาจในขณะนั้น หนังสือพิมพ์ในความควบคุมดูแลมักเสนอข่าวที่ตรงกันข้ามกับนโยบายรัฐบาลเสมอ เคยถูกขอร้องและใช้วิธีขอซื้อหุ้น แต่นายอารีย์ไม่ยอมจนถูกจับกุมคุมขังในข้อหาคอมมิวนิสต์
นอกจากเป็นนักเขียนและนักแปลฝีมือดีในนามปากกา “บรรจง ศิวศิลป์”แล้ว นายอารีย์ยังเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลทีมชาติ และเป็นนักฟุตบอลทีมชาติในทีมกรุงเทพ 11 ในฐานะผู้รักษาประตู
การเสียชีวิตของนักหนังสือพิมพ์ผู้นี้ ถือว่าเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ทั้งของโลกหนังสือพิมพ์และโลกกีฬาของเมืองไทยทีเดียว